നമ്മൾക്ക് മാത്രം മനസ്സിലാവുന്നത്

വലിയൊരു ഇടവേളയുടെ ഒടുവിൽ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടാൻ പോവുന്നു എന്നറിഞ്ഞിട്ടും, എല്ലാം തീരാൻ പോവുന്നതിന്റെ ഏറ്റവും ചെറിയ ദിവസങ്ങൾക്ക് ഇടയിൽ സകല ആത്മസംഘർഷങ്ങളും വച്ചു ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ആളെ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ? അതും വലിയൊരു ആള്കൂട്ടത്തിന് മുന്നിൽ ഏറ്റവും അടുത്ത ആളുകളുടെ ഒപ്പം. അത്രയും ചുരുങ്ങിയ സമയം പോലും ഒരയുഷ്കാലത്തേക്ക് ഓർക്കാനുള്ളതാണെന്ന ബോധ്യത്തിൽ. അങ്ങനെ കാത്തിരുന്നത് പോലെ കിട്ടിയ ചെറിയ മണിക്കൂറിൽ ചോദ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞ നോട്ടത്തിന് നിസ്സഹായത നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളിൽ മറുപടി കിട്ടിട്ടുണ്ടോ? ആ സമയം ചുറ്റും ആരും ഇല്ലയിരുന്നെങ്കിലോ എന്ന് ആലോചിച്ചിപോയിട്ടുണ്ടോ. അങ്ങനെ കിട്ടിയ സമയത്ത് ചോദിക്കാനും പറയാനും ആറ്റിക്കുറുക്കി വെച്ച് ചോദ്യങ്ങളെ ഒറ്റ ഉത്തരം കൊണ്ട് തകർന്ന് പോയത് കണ്ടിട്ടുണ്ടോ? നിസ്സഹായത കൊണ്ട് മാത്രം തകർന്നിരിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് ഇതിലപ്പുറം എന്ത് ഉത്തരമാണ് തരാനുണ്ടാവുക. ഇതിനിടയിലൊക്കെയും കണ്ണുകൾ ഉടക്കുമ്പോൾ മറ്റുള്ളത്തെല്ലാം അവരിലേക്ക് ചുരുങ്ങുന്നത് അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടോ. നിലനിൽപ്പിന് വേണ്ടി പൊരുത്തപ്പെടേണ്ടി വരുന്ന അവൾക്ക്. പ്രിയപ്പെട്ട ആളെ കണ്ട മാത്രയിൽ പ്രകടിപ്പിച്ചു പോയ ഞെട്ടലിനും സന്തോഷത്തിനും അവളോട് തന്നെ പ്രതിക്ഷേധിക്കേണ്ടി വരുന്നതിനെ ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന്റെ പെടാപ്പാട്. അത്രയും അടുത്തതിരുന്നിട്ട് പോലും വിരലുകൾ കൊണ്ട് പോലും അകലം പാലിച്ചു, പോവാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് മുന്നേ ആദിയും കരുതലും പറഞ്ഞു പറഞ്ഞുവെച്ച്, ഇതിനിടയിൽ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ദീർഘനിശ്വാസങ്ങളും ദേഷ്യവും ഉത്തരം പറഞ്ഞു. പിടിച്ചു വാങ്ങിയ ഷേക്ക് ഹാൻഡ് കൊണ്ട് യാത്ര പറഞ്ഞു പോയവൾ എത്ര ദൂരെ പോയാലും ഇപ്പോൾ എത്ര കാലം കഴിഞ്ഞു കാണേണ്ടി വന്നാലും പരസ്പരം ആ രണ്ടു പേർക്ക് മാത്രം മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റുന്ന ചില കാര്യങ്ങളുണ്ട്. പങ്കു വെച്ച നിമിഷത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ അതിപ്പോളും ഓളം വെട്ടികൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട്. 

ചുറ്റുമുള്ളവർ തീരുമാനിക്കുന്നത് കൊണ്ട് 

മാത്രം അങ്ങനെ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോവുന്ന എത്ര പേരുണ്ട്.

അങ്ങനെയവർ പിരിഞ്ഞു പോവുമ്പോൾ രണ്ടു ഗ്രഹങ്ങൾ തമ്മിൽ കുട്ടിയിടിച്ചതിന്റെ കേടുപാടുകൾ സ്മാരകം പോലെ കൊണ്ടുപോവുന്നുണ്ടെന്ന് ഇത് വായിക്കുന്ന എത്ര പേർക്കറിയാം

©inquilab_buddha
 

അങ്ങനെ രണ്ടുപേർ